Zwyrodnienie stawów
22-11-2007
Wbrew temu, co się powszechnie uważa, zwyrodnienia narządu ruchu dotyczą ludzi w różnym wieku. Oczywiście, u osób starszych, choroby te występują częściej, co wynika ze starzenia się organizmu i osłabienia struktury stawów, ale wiele z nich ujawnia się już w dzieciństwie.
Artretyzm - zwyrodnienie chrząstki stawowej i zapalenie błony maziowej w kości - najczęściej występuje w naszej podporze pionowej postawy i najistotniejszym układzie kostnym – kręgosłupie. Charakteryzuje się powolnym niszczeniem struktury tkanki chrzęstnej oraz powstawaniem nowej, nieprawidłowej tkanki kostnej w stawie. Podstawową nieprawidłowością w stawach dotkniętych procesem zwyrodnieniowym jest zaburzenie w funkcjonowaniu chondrocytów – komórek chrząstki, uczestniczących w dynamicznym procesie odbudowy i niszczenia tkanki chrzęstnej stawu. Kiedy tylko liczba komórek budujących chrząstkę zmniejsza się na chrząstce, może to spowodować m in. wyrastanie wyrośli kostnych – osteofitów, które uciskające nerwy co powoduje ból nawet przy wykonywaniu prostych czynności.
Dlaczego postępowanie objawowe to nie wszystko?
Często zwyrodnienie stawu jest tak rozwinięte, że w grę wchodzi już tylko leczenie objawowe i zapobieganie bolesnym atakom. Najczęściej stosowane środki na te dolegliwości to NLPZ (niesteroidowe leki przeciwzapalne: paracetamol, diklofenak, piroxycam, ibuprofen, naproxen, ketoprofen), do których często dodawane są leki przeciwbólowe. Jednak konsekwencją takiej długoterminowej terapii jest niebezpieczeństwo pojawienia się objawów niepożądanych, jak choćby choroba wrzodowa żołądka i dwunastnicy, hamowanie odbudowy tkanki chrzęstnej. Również sam paracetamol, o którym wiemy, że blokuje jeden z enzymów występujących w układzie nerwowym, nie jest skuteczny na dłuższy czas. Ból często jest tak dotkliwy, że nie wystarczy zwykły lek dostępny bez recepty, a konieczne są analgetyki nieopioidowe, a nawet opioidowe.